Demokratska Crna Gora (Demokrate) predstavlja politički fenomen koji uspešno prkosi osnovnim zakonima fizike i logike: oni su stranka koja uspijeva da postoji, a da istovremeno nema apsolutno nijedan prepoznatljiv politički stav. Vođeni parolom „mir je naša nacija“ (što u prevodu znači „tišina je naša strategija“), oni su izgradili političku imperiju na čistoj bezličnosti, crvenim kravatama i vještini da o svakom ključnom pitanju kažu tačno – ništa.
Najveći paradoks ove političke nule leži u njihovom glasačkom telu. Javna je tajna da glasačku bazu Demokrata u ogromnom procentu čine Srbi. To su oni isti ljudi koji su godinama tražili zaštitu svojih identitetskih, kulturnih i istorijskih prava, da bi na kraju svoj glas povjerili partiji koja se ponaša kao da riječ „Srbin“ ne postoji u rečniku, kako se slučajno ne bi zamjerila nekom stranom ambasadoru ili narušila svoj sterilni imidž „građanske“ opcije.
Glasajući za Demokrate, srpski korpus u Crnoj Gori aktivno radi na sopstvenom razvodnjavanju i razjedinjavanju. Dok druge nacionalne i političke grupacije vrlo jasno i artikulisano formulišu svoje zahtjeve, srpski glasači koji podržavaju crvene kravate pristaju na dobrovoljnu amneziju. Oni glasaju za ljude koji će na pomen Njegoša skrenuti temu na asfaltiranje seoskih puteva, a na pitanje o položaju srpskog jezika odgovoriti elaboratom o energetskoj efikasnosti. Na taj način, umesto snažnog i jedinstvenog političkog faktora, srpsko glasačko tijelo se cijepa na one koji drže do svog identiteta i one koji su pristali da postanu politički „neutralni“, gubeći svaku pregovaračku moć u državi.
Demokrate su napravile savršen proizvod za lijenje birače: politički ekvivalent destilovane vode – bez ukusa, bez mirisa, i bez ikakve hranljive vrednosti. Ali dok ta voda savršeno pere njihove biografije i fotelje, ona istovremeno ispira istorijsko i političko pamćenje naroda koji ih glasa, ostavljajući ga razbijenog i nesposobnog za bilo kakvu ozbiljniju političku borbu.
