Juče je gradonačelnik Podgorice Saša Mujović u emisiji na Gradskoj televiziii pokušao da uvrijedi mene i moju porodicu na način koji ne priliči jednom obrazovanom čovjeku, a posebno ne prvom čovjeku grada.
Arogancija, drskost i nadmenost koje je ispoljio prema građanima Zete, ali i prema koalicionim partnerima koji su ga iskreno podržavali i izabrali na tu poziciju, na kraju su ga koštale gubitka povjerenja, ali i gubitka legitimiteta da obavlja funkciju gradonačelnika.
Ipak, uprkos osobinama koje je demonstrirao tokom sopstvenih političkih posrnuća proteklih nedjelja, može se reći da njegova malenkost ima sreće. Ta sreća se ogleda u činjenici da mi ne želimo da ga rušimo zajedno sa strankom u kojoj je donedavno i sam bio član – strankom Mila Đukanovića.
To znači da ako želi da nastavi da vlada na ovakav način, bez podrške dojučerašnjih partnera, moraće da traži podršku za kvorum od istog tog DPS-a i Duška Markovića u čijem je izbornom štabu bio dok smo mi bili na ulici.
Izbori dolaze brzo, pa ako već mogu da biram, radije bih da me pamte kao onoga što uvijek bio sa narodom na ulici, nego da me pamte kao onoga koji je slao 680 policajaca da hapsi taj isti narod.
Kolo sreće se, znamo, ipak okreće.
