Samo tri dana nakon što je u Crnoj Gori izabrana 44. Vlada, 3. novembra 2023. godine, kompanija BEMAX LLC iz Ujedinjenih Arapskih Emirata, kojom rukovodi Aleksandar Mijajlović, potpisala je ugovor sa Vladom Svete Lucije o izgradnji stambeno – poslovnog kompleksa na Karibima, saopštio je poslanik Demokrata Momčilo Leković u objavi na Facebooku.

„Tajming je upečatljiv i otvara pitanje da li je ovaj posao bio tek unosna investicija ili i pažljivo osmišljen plan B u trenutku političkih promjena u Crnoj Gori? Ugovor pokazuje da se ne radi o klasičnom građevinskom projektu. BEMAX se obavezao da izgradi 66 stanova, 14 poslovnih jedinica i prateći rekreativni prostor u Castriesu, na lokaciji bivše škole. Vrijednost građevinskih radova i upravljanja projektom procijenjena je na oko 25 miliona dolara, ali ključ posla nije u prodaji stanova na tržištu. Projekat se finansira kroz program ekonomskog državljanstva – Citizenship by Investment (CIP) – kojim se stranim državljanima omogućava da, kroz donaciju državi, dobiju pasoš male karipske države, Svete Lucije“, naveo je Leković u izjavi dostavljenoj medijima.Kako je pojasnio, prema ugovoru, BEMAX svoj novac ne vraća prodajom nekretnina, već isključivo kroz 628 uspješnih CIP aplikacija.

„Svaka od tih aplikacija nosi 100.000 dolara za pojedinca, odnosno 150.000 dolara za porodičnu aplikaciju. Preračunato u realnim odnosima kakvi važe u ovim programima, ukupni priliv za projekat kreće se između 78 i gotovo 90 miliona dolara. Kada se od toga oduzmu svi realni troškovi odnosno gradnja, upravljanje, marketing, provizije CIP agentima i administracija, ostaje potencijalna dobit od 30 do čak 50 miliona dolara. To ovaj posao svrstava među najprofitabilnije aranžmane koje je BEMAX ikada imao, i to uz minimalan tržišni rizik. Ali novac nije jedino što ovakvi projekti nude. CIP programi širom svijeta odavno se koriste kao instrument lične i političke sigurnosti. Novi pasoš ne briše krivičnu odgovornost, ali pruža alternativnu jurisdikciju, mobilnost i mogućnost da se porodica i kapital izmjeste iz zemlje u kojoj se politički ili pravosudni rizik povećava“, istakao je Leković.

Pasoš Svete Lucije, napominje, nudi putovanja bez viza u preko 130 zemalja, uključujući Kinu i Rusiju. CBI program Svete Lucije takođe nudi mogućnost uključivanja izdržavanih lica kao što su supružnik, djeca i roditelji, što ga čini odličnom opcijom za porodice koje traže drugo državljanstvo.

„U ovom slučaju, dodatnu težinu daje činjenica da je Mijajlović kasnije uhapšen u Crnoj Gori i da je javno priznao da je finansirao opozicione partije i dio medija, tvrdeći da je žrtva političkog progona. Formalno, državljanstvo Svete Lucije dodjeljuje isključivo nadležna državna jedinica i svaki kandidat mora proći bezbjednosne i finansijske provjere. Međutim, suština CIP modela je u tome da developer kontroliše tok aplikanata odnosno bira agente, promoviše projekat i odlučuje ko će uopšte doći u poziciju da aplicira kroz „njegov” projekat. Zato se legitimno postavlja pitanje da li je ovaj posao bio zamišljen samo kao mašina za zaradu ili i kao mehanizam za obezbjeđivanje dvojnog državljanstva ljudima iz Mijajlovićevog poslovno – političkog kruga?“, rekao je Leković.

U tom kontekstu, dodaje, posebno su osjetljiva pitanja koja se tiču veza sa crnogorskom političkom elitom.

„Da li je karipski projekat mogao poslužiti i kao diskretni kanal za „osiguranje” prijatelja, saradnika ili političkih saveznika pitanje je na koje javnost do danas nema odgovor, ali koje, s obzirom na konstrukciju posla, ne može biti proglašeno neutemeljenim. Na kraju, ostaje i pitanje koje je Mijajlović sam otvorio svojim javnim istupima, ko su tačno mediji i opozicione partije koje je finansirao? Koliki je bio obim tog finansiranja? I da li je novac koji je kružio kroz političku i medijsku scenu Crne Gore povezan sa istim međunarodnim tokovima kapitala koji su vodili do Kariba?“, naglašava Leković.

Prema  njegovim riječima, ovaj ugovor razotkriva model u kojem se u jednom aranžmanu spajaju ogroman profit, državljanstva, politički uticaj i pažljivo izabran tajming.

„Ključno pitanje više nije šta piše u ugovoru, već ko je trebalo da prođe kroz njega. Ko su ljudi za koje je ovaj projekat bio karta u jednom smjeru? Ko su političari, prijatelji, finansijeri i medijski saveznici kojima je, možda, obećan novi identitet daleko od Crne Gore? I zašto se o svemu tome ćutalo dok su milioni već bili u pokretu“, zaključuje Leković.