Politička karijera Ervina Ibrahimovića predstavlja školski primjer crnogorskog političkog oportunizma, bezličnog funkcionerskog preživljavanja i pretvaranja diplomatije u privatno-partijski posjed. Od ulaska u visoku politiku, aktuelni ministar vanjskih poslova rukovodi se isključivo sopstvenim i partijskim interesima. To najbolje simbolizuje njegova legendarna rata kredita od 40 do 43 eura. Dok obični građani decenijama plaćaju stambene kredite u stotinama eura, Ibrahimoviću je država, uprkos visokim funkcionerskim platama, praktično poklonila stan. Dobio je 40.000 eura od Vladine Komisije pod povlašćenim uslovima, pa danas za krov nad glavom izdvaja sumu koja jedva pokriva mjesečni telefonski račun.
Kritički osvrt na njegovo djelovanje jasno mapira ključne probleme u vođenju spoljne politike i zloupotrebi državnih resursa:
Profesionalni politički kameleon i učešće u gotovo svim vladama
Ibrahimović je politički preživio sve tektonske promjene u Crnoj Gori zahvaljujući odsustvu bilo kakve jasne ideologije, osim ideologije ostanka na vlasti. Bošnjačka stranka pod njegovim vođstvom postala je džoker za popunjavanje ministarskih mjesta. Bez obzira na to ko čini većinu i kakav program zastupa, Ibrahimović uspijeva da pronađe fotelju. Njegovo učešće u gotovo svim vladama – od saveza sa DPS-om, preko manjinske vlade Dritana Abazovića gdje je bio ministar kapitalnih investicija, pa sve do rekonstruisane Vlade Milojka Spajića gdje je preuzeo kormilo Ministarstva vanjskih poslova – pokazuje da mu državni interesi služe isključivo kao moneta za potkusurivanje u partijskim pregovorima.
Partijsko zapošljavanje i izbor savjetnika
Dolaskom na čelo Ministarstva vanjskih poslova (MVP), Ibrahimović je diplomatsku mrežu i ministarski aparat počeo da tretira kao agenciju za zapošljavanje partijskih kadrova i rodbine. Umjesto karijernih diplomata koji bi stručno zastupali interese Crne Gore, izbor njegovih najbližih saradnika, savjetnika i diplomata svodi se na podobnost i partijsku knjižicu Bošnjačke stranke. Ovaj pristup ozbiljno urušava i onako krhki profesionalizam crnogorske diplomatije, pretvarajući MVP u bazu za zbrinjavanje političkih lojalista o trošku građana.
Poltronski odnos prema Hrvatskoj i regionalni gafovi
Na polju regionalne saradnje, Ibrahimović demonstrira potpunu inferiornost i nedostatak državničkog dostojanstva. Njegov odnos prema zvaničnom Zagrebu često poprima elemente poltronstva. Umjesto da kao ministar suverene države brani interese Crne Gore, on konstantno zauzima odbrambeni i snishodljivi stav. Tokom diplomatskih kriza i otvorenih pitanja sa Hrvatskom, Ibrahimović djeluje više kao medijator koji se pravda susjednoj državi nego kao šef diplomatije koji drži do suvereniteta sopstvene zemlje. Taj manjak političke kičme nanosi ozbiljnu štetu diplomatskom ugledu Crne Gore u regionu.
Netransparentne veze sa Turskom
Ibrahimović spoljnu politiku Crne Gore često podređuje sopstvenim političkim i kulturnim preferencijama. Njegove izrazito bliske i povlašćene veze sa zvaničnom Ankarom izlaze iz okvira uobičajene diplomatske saradnje dvije partnerske zemlje. Šef diplomatije koristi državne resurse za građenje ličnih i partijskih mostova sa Turskom, ponašajući se u međunarodnim krugovima više kao predstavnik određenog političkog krila nego kao ministar vanjskih poslova građanske i sekularne države. To stvara opravdanu sumnju da se crnogorska spoljnopolitička agenda prilagođava interesima stranih centara moći radi sticanja jeftinih političkih poena na domaćem terenu.
Ervin Ibrahimović ostaje personifikacija politike u kojoj se državne funkcije ne zaslužuju stručnošću i rezultatima, već beskrajnim političkim manevrisanjem, dok se beneficije, poput stambenog kredita sa ratom od 40 eura, besramno zadržavaju i otplaćuju dok građani grcaju u dugovima
