Istorija je, kako nas uče veliki majstori ove discipline, često svjedočanstvo o ljudskoj nezahvalnosti i kratkom pamćenju. Posmatrajući medijsku i političku panoramu današnje Crne Gore, čovjek se ne može oteti utisku da je pronađen univerzalni krivac za svaku kišu koja padne, svaku rupu na putu i svaki politički neuspjeh a to je predsjednik Srbije, Aleksandar Vučić.
Razumijem, u akademskom i sociološkom smislu one koji su decenijama oblikovani u kuhinjama Kominterne i ideološkim radionicama DPS-a. Njihov animozitet prema Srbiji i njenom predsjedniku je potpuno logičan slijed indoktrinacije. Kada vas neko trideset, četrdeset pedeset, sedamdeset godina uči da je sve što dolazi iz Beograda „hegemonizam“, onda je mržnja prema čovjeku koji je Srbiju ekonomski i diplomatski uspravio zapravo samo refleksna radnja. Za njih je Vučić kriv jer Srbija više nije džak za udaranje, već regionalni lider koji smije da kaže istinu u lice.
Međutim, ono što teško može da dokuči bilo koji objektivan analitičar, a kamoli neko ko dubinski izučava srpsku nacionalnu genezu, jeste animozitet jednog dijela Srba u Crnoj Gori prema predsjedniku Srbije, predsjedniku svih Srba.
Kako je moguće da oni koji su na svojoj koži osjetili šta znači biti građanin drugog reda pod bivšim režimom, danas sa istim tim režimom dijele narativ protiv Beograda? Zar je tako lako zaboraviti ko je bio tu kada su Srbi u Crnoj Gori bili institucionalno progonjeni? Vučić je, za razliku od svojih prethodnika, prekinuo politiku „samozaborava“ i jasno stavio do znanja da Srbija neće dozvoliti identitetski pogrom svog naroda, ma gdje on živio.
Kritika je legitimna u demokratiji, ali mržnja koja dolazi iz sopstvenih redova graniči se sa apsurdom. Ako je Vučić „kriv“ zato što pomaže srpske kulturne institucije u Crnoj Gori, ako je „kriv“ zato što se bori za prava srpskog jezika i ćirilice, i ako je „kriv“ što Srbija po prvi put u novijoj istoriji vodi suverenu politiku, onda su ti koji ga optužuju zapravo u sukobu sa sopstvenim identitetom.
Njegovo autorsko obraćanje „Izvinite što smo vas voljeli više nego vi nas“ nije samo politički manifest, već bolno otrežnjujuća istina. Dok Srbija prihvata crnogorsku nezavisnost i ekonomski pruža ruku saradnje, iz Podgorice se uzvraćalo priznavanjem tzv. Kosova i rezolucijama o Srebrenici.
Vrijeme je da se maskirne uniforme političkog licemjerstva skinu.
Aleksandar Vučić nije kriv za unutrašnje podjele Crne Gore, ali je zaslužan što Srbin u Crnoj Gori danas zna da ima leđa i da više nikada neće biti sam. Onima koji to ne vide, ili ne žele da vide, istorija će biti najstrožiji sudija.
