Pitanje redefinisanja srpskog političkog faktora u Crnoj Gori danas nije samo stvar dnevne politike; to je istorijski zadatak koji zahtijeva potpuni otklon od lokalpatriotskih zabluda i prihvatanje srpskog integralizma kao jedine logične osnove za opstanak. Decenijama je srpski narod u Crnoj Gori bio žrtva vještačkih podjela i pokušaja da se njegovo biće svede na „regionalnu specifičnost“. Vrijeme je da se jasno kaže, srpski nacionalni prostor je nedjeljiv, a Srbi u Crnoj Gori su integralni dio jedne, jedinstvene i neraskidive cjeline koja se proteže od Subotice do Bara, i od Knina do Prištine.
Budućnost srpskog djelovanja mora počivati na transformaciji iz pozicije defanzive u poziciju samosvjesnog državotvornog činioca koji svoju snagu crpi iz svesrpskog jedinstva. U tom kontekstu, neophodno je insistirati na tri ključna stuba koji su temelj našeg identiteta: trobojka kao narodna zastava, dvojno državljanstvo i srpski jezik kao službeni.
Prvi korak u redefinisanju našeg statusa jeste povratak simbola koji nas spajaju sa precima i sunarodnicima. Trobojka, kao naša narodna zastava, predstavlja vidljivi pečat našeg zajedništva. Ona nije samo nasleđe Knjaževine i Kraljevine Crne Gore, već svesrpski barjak. Njeno zvanično priznanje je čin istorijske pravde i jasna poruka da se ne odričemo svog identiteta zarad prolaznih političkih projekata.
Uz simbole, dvojno državljanstvo je nasušna potreba integralizma. Ono nije samo pravno pitanje, već formalizacija naše prirodne veze sa maticom Srbijom. Srbin iz Nikšića ili Pljevalja mora imati ista prava i istu zaštitu kao Srbin iz Beograda ili Banjaluke. Državljanstvo je most koji briše granice koje su nam drugi nametnuli i omogućava nam da kao jedan organski društveno politički i kulturni subjekt djelujemo na Balkanu.
Temelj tog jedinstva je, iznad svega, naš jezik. Srpski jezik kao službeni u Crnoj Gori je demokratski imperativ. S obzirom na to da većina građana svoj identitet vezuje za srpsku riječ, njegov službeni status je priznanje očigledne realnosti. Srpski jezik je naš autohtoni i istorijski izraz , on je čuvar naše epike, naše duhovnosti i našeg prava da stvari nazivamo svojim imenom. On mora biti ravnopravan u svim državnim institucijama i školama, jer bez jezika nema naroda, a bez srpskog jezika nema Crne Gore.
Integralistički pristup podrazumijeva i ekonomsko snaženje. Naša budućnost leži u stvaranju jedinstvenog srpskog ekonomskog prostora. Povezivanje sa Srbijom i Republikom Srpskom kroz zajedničke energetske, infrastrukturne i poljoprivredne projekte čini nas otpornim na sve spoljne pritiske. Srpski domaćin koji je ekonomski nezavisan i nacionalno svjestan je nesalomiva tvrđava.
Na kraju, političko jedinstvo po pitanju nacionalnih interesa mora biti apsolutni zakon. Srbi moraju imati lidere koji ne idu po mišljenje u tuđe ambasade, već koji osluškuju puls svog naroda i gledaju ka Beogradu kao svom duhovnom i političkom centru. Naša misija je jasna, Crna Gora mora biti država u kojoj će srpski faktor biti ravnopravan i snažan, sa jasnim simbolima, dvojnim državljanstvom i srpskim kao službenim jezikom. Samo kroz srpski integralizam možemo osigurati da plamen koji su naši preci upalili nastavi da svijetli i budućim naraštajima u svim srpskim zemljama.
