U vremenu ubrzanih geopolitičkih lomova, unutrašnjih društvenih podjela i sistematskog relativizovanja istorijskih istina, pitanje srpskog integralizma u Crnoj Gori ne predstavlja ideološki hir, već nužnost istorijskog trenutka. On nije ni anahroni relikt prošlosti, ni ekstremistička konstrukcija kako ga njegovi protivnici žele prikazati, već prirodan i legitiman odgovor srpskog naroda na dugotrajan proces političkog, kulturnog i institucionalnog rasrbljavanja.
Srpski integralizam u crnogorskom kontekstu ne podrazumijeva ukidanje državnosti Crne Gore, niti negiranje njene istorijske specifičnosti. Naprotiv, on polazi od nesporne istorijske činjenice da je Crna Gora nastala, trajala i opstala kao srpska država, utemeljena na svetosavskoj duhovnosti, kosovskom zavjetu i zajedničkom nacionalnom pamćenju. Svaki pokušaj da se ta činjenica izbriše ili relativizuje predstavlja politički projekat, a ne naučni ili istorijski zasnovan stav.
Integralizam, u tom smislu, znači sabornost — političku, kulturnu, duhovnu i identitetsku. On znači odustajanje od nametnutog kompleksa podjela na „dobre“ i „loše“ Srbe, na „građanske“ i „retrogradne“, na one koji su podobni zapadnim ambasadama i one koji to nisu. Srpski narod u Crnoj Gori ne može sebi više priuštiti luksuz unutrašnjeg razjedinjavanja, dok se nad njegovim identitetom vodi kontinuirani hibridni rat.
Posebno mjesto u toj borbi zauzima Srpska pravoslavna crkva, kao posljednja institucija koja je, uprkos strahovitim pritiscima, ostala vjerna istorijskoj istini i narodu kome pripada. Napadi na Crkvu nisu bili i nisu pitanje sekularizma, već pokušaj da se srpski narod liši svog najčvršćeg oslonca.
Srpski integralizam podrazumijeva bezrezervnu odbranu Crkve kao temelja duhovnog i nacionalnog opstanka.
Politički gledano, integralistički pristup znači artikulaciju jedinstvene srpske političke volje, sposobne da se odupre i bivšem režimu, i njegovim ideološkim nasljednicima, ali i novim oblicima spoljnog tutorstva. Suverenitet Crne Gore ne može se graditi na negiranju većinskog istorijskog identiteta, već isključivo na njegovom priznanju i poštovanju.
Svaka alternativa srpskom integralizmu u Crnoj Gori do sada se pokazala kao put u asimilaciju, političku marginalizaciju i identitetsko samoporicanje. Zato je teza da „nema alternativu“ ne politički slogan, već zaključak koji se nameće sam po sebi, na osnovu istorijskog iskustva i savremene realnosti.
Srpski integralizam nije usmjeren protiv bilo koga — on je usmjeren za opstanak. Za istinu. Za pravo da srpski narod u Crnoj Gori bude ono što jeste i što je vijekovima bio. U tom smislu, on nije samo potrebniji nego ikada — on je jedini mogući put.
