Opet nam dežurni tumači crnogorske stvarnosti proglašavaju političke krajeve prije nego što su se politički procesi uopšte završili. Kolumna o „kraju PES-a“ zapravo nije analiza jedne partije, već žal za projektom političke sterilnosti.
Jer, šta je zapravo smetalo autoru? Nije odlazak jednog poslanika. Smetalo je to što se pokazalo da u Crnoj Gori više ne prolazi politika koja se stidi sopstvenog naroda.
Godinama je jedan dio medijsko-političke scene pokušavao da nametne ideju da je jedino prihvatljivo biti „građanski“ onako kako to oni definišu, što u prevodu znači politički amputiran od srpskog identiteta, Srpske pravoslavne crkve i istorijskog pamćenja većine građana ove zemlje.
Kada se ispostavi da politički pokret ne želi da vodi rat protiv sopstvenog identiteta, tada nastaje panika i proglašava se njegov kraj.
Ali istina je jednostavna: nije kraj PES-a, već kraj jedne ideološke i medijske kontrole nad političkom scenom.
Srpski integralizam ne znači dominaciju nad drugima, kako to vole da predstave njegovi kritičari. On znači prihvatanje činjenice da su Srbi u Crnoj Gori istorijski, kulturni i politički konstitutivan narod i da stabilnost države može postojati samo ako se ta realnost ne negira.
Problem nije u tome što se političke partije profiliraju. Problem je što je decenijama bilo zabranjeno da se profiliraju drugačije od poželjnog modela koji su crtali isti komentatori koji danas dijele političke nekrologe.
Odlazak pojedinaca iz partija nije kraj politike, to je početak njenog sazrijevanja. Stranke koje opstanu biće one koje imaju identitet, a ne one koje pokušavaju da budu prihvatljive svima osim sopstvenim biračima.
Zato ova kolumna nije o PES-u ili Željku Ivanoviću . Ona je o strahu dijela elite da se Crna Gora konačno vraća pluralizmu u kojem srpski identitet više nije politički problem nego politička činjenica.
A činjenice, koliko god nekome smetale, ne mogu se proglasiti ništavnim jednom kolumnom.
