(Tekst je napisan u sjećanje na žrtve ovog kraja i Srđana Rankića koji se do poslednjeg dana borio za istinu o srpskom stradanju )
Istorija srpskog naroda na Balkanu pokazuje zastrašujući kontinuitet jedne pojave, da se udari na Srbe ne nanose samo oružjem, već i simbolički , na naše najveće praznike, na vjeru, na dan kada je život svetinja.
Od ustaških pokolja u NDH, preko jama Hercegovine i Korduna, do Podrinja devedesetih godina, obrazac je isti. Zločin se ne bira slučajno. On se ako možemo tako reći zakazuje.
U tom istorijskom nizu, napad na srpsko selo Kravica na pravoslavni Božić 7. januara 1993. godine nije izuzetak, već nastavak. Kao što su ustaše u NDH birale Božić, Đurđevdan i krsne slave da ubijaju srpske civile, tako su jedinice Armije BiH iz Srebrenice, pod komandom Nasera Orića, izabrale upravo Božić da pošalju poruku. To nije bila poruka vojne nužnosti, već poruka moći i pokušaja brisanja srpskog naroda i pravoslavlja na tom prostoru.
Tog dana u Kravici ubijeno je 49 Srba. Selo je sistematski razoreno, kuće spaljene, imovina opljačkana, a starci ubijani bez ikakvog otpora. Istorijska paralela je neminovna, jer kao što su u NDH ubijani Srbi da bi Hrvati trajno etnički očistili taj prostor, tako su isto i u Podrinju ubijani da bi se prostor etnički ispraznio. Metod je unekoliko bio drugačiji, ali je logika ista.
Kravica nije bila usamljena. Bjelovac, Zalazje, Skelani, Ježestica, Sase, Magašići – to su savremene verzije srpskih sela iz 1941. godine. Prema podacima udruženja žrtava, više od 3.200 Srba ubijeno je u Podrinju tokom 1992. i 1995. godine. Kada se jedan narod ubija u takvim razmjerama, u kontinuitetu i na istom prostoru, istorija to jednostavno naziva ratnim zločinom.
U tom kontekstu, Naser Orić zauzima isto mjesto u istorijskoj strukturi zločina kao i brojni ustaški komandanti iz 1941. godine koji su kasnije, usled političkih okolnosti, izbjegli kaznu. On je bio komandant snaga koje su izvodile napade. On je komandno odgovoran. Njegovo kasnije oslobađanje pred Haškim tribunalom i Sudom BiH ne predstavlja presedan pravde, već presedan nekažnjivosti – istu onu koju je srpski narod već iskusio nakon Drugog svjetskog rata, kada su brojni zločini ostali nekažnjeni radi nekakvog mira i bratstva i jedinstva po diktatu komunističkih glavara i njihovih komesara na terenu.
Posebno je opasna istorijska revizija koja Nasera Orića pokušava da predstavi kao heroja i branioca. I u NDH su postojali branioci nacističkog poretka. I oni su imali svoje sudove, svoje novine i svoje saveznike. Istorija je, međutim, bila nemilosrdna prema takvim konstrukcijama.
Simbolika Božića u ovom zločinu nije sporedna. U srpskoj istorijskoj memoriji, Božić je više puta bio dan stradanja od pokolja u NDH do Kravice. To ukazuje na dublju namjeru, ne samo da se ubije čovjek, već da se ponizi vjera i prekine kulturni kontinuitet. To je definicija zločina koji prevazilazi taktičku vojnu dimenziju i ulazi u domen nepatvorenog istorijskog zla.
Svakog 7. januara, parastos u Kravici nije samo molitva, već istorijska lekcija. On podsjeća da srpske žrtve nemaju luksuz zaborava, jer zaborav uvijek rađa ponavljanje. I zato je dužnost istoričara, javnih radnika i političara da imenuju stvari pravim imenom.
Po tom imenovanju, Naser Orić nije kontroverzna ličnost, niti tragični junak jednog složenog vremena. On je ratni zločinac u istorijskom smislu te riječi, baš kao što su to bili oni koji su prije više od osamdeset godina birali praznike da ubijaju Srbe. Razlika je samo u tome što je Kravica bila 1993, a Jasenovac 1941-1945. a istorija, nažalost, pokazuje da metod NDH nikada nije stvarno napušten.
Zato je naša dužnost da se svakog 7 januara kada slavimo rođenje Gospoda našeg Isusa Hrista, sjetimo i žrtava naših sunarodnika, čija je jedina krivica upravo bila u tome što su bili Srbi i u Hrista vjerovali, i koji su se na taj način zbog svoje vjere upisali u istoriju mučeništva srpskog naroda.
