Gostovanje Dragoslava Dada Šćekića na TV Prva, u kojem je nakon šest godina odlučio da „otvori dušu“ i progovori o navodnim zahtjevima za radikalizaciju litija, predstavlja klasičan pokušaj naknadne pameti i političkog pozicioniranja preko leđa najvećeg narodnog pokreta u savremenoj istoriji Crne Gore.
Kada se sa ove vremenske distance pokušava prekrojiti istorija i sebi pripisati uloga nekakvog glavnog kočničara incidenata i čuvara mira, građani Berana i cijele Crne Gore dobro pamte šta se zaista dešavalo na terenu. Istina o litijama ne stanuje u televizijskim studijima, niti u partijskim kalkulacijama, već u desetinama hiljada ljudi koji su mjesecima mirno i dostojanstveno hodali ulicama.
Litije nikada nisu bile politički projekat, niti vlasništvo bilo kog opštinskog funkcionera ili partije. Bile su to veličanstvene molitvene šetnje, autentični narodni pokret predvođen isključivo našom Crkvom, njenim arhijerejima i sveštenstvom. Upravo su mudrost Crkve, blagoslov mitropolita Amfilohija i vladike Joanikija, kao i zrelost samog vjernog naroda, bili jedini garant da sve protekne bez ijednog incidenta. Snaga litija ležala je u molitvi, bratskoj ljubavi i nepokolebljivoj odlučnosti da se odbrane svetinje, što je u konačnom donijelo istorijsku slobodu i promjene 30. avgusta 2020. godine.
Zato zvuči krajnje neumjesno kada o očuvanju mira na litijama i sopstvenim zaslugama govori neko čiji se glavni doprinos u tim danima svodio na ličnu samopromociju. Dok je narod po zimi i kiši branio svetinje iz čistog ubjeđenja, tadašnji prvi čovjek Berana je svoje prisustvo koristio za politički marketing. Svi se dobro sjećaju naručenih tekstova i hvalospjeva po lokalnim i drugim portalima, koje je Opština Berane obilato finansirala novcem svih građana, a u kojima se Šćekić predstavljao kao centralna figura i ključni faktor narodnog bunta.
Pokušaj da se danas, iz udobne političke fotelje i sa pozicije lidera novog pokreta, unosi razdor i prebacuje krivica na druge, samo pokazuje da se stari maniri ne mijenjaju. Narod u Beranama najbolje zna ko je litije nosio u srcu, a ko ih je koristio kao odskočnu dasku za funkcije i naslovne strane.
A što se tiče ovih naknadnih priča o navodnom spasavanju situacije i glasanju na nekakvim sastancima – narod u našem kraju za takve priče ima kratak i jasan odgovor: kasno Dado, na Persinu stanicu dođe.
