Politička dinamika srpskog naroda u Crnoj Gori tokom posljednjih decenija predstavlja kompleksan socio-politički fenomen, nerijetko opterećen unutrašnjim protivrječnostima i paradoksima. Jedan od najistaknutijih paradoksa, koji se s pravom može kvalifikovati kao svojevrsna nacionalna anomalija ili devijacija u političkom promišljanju, ogleda se u dubokom dijalektičkom rascjepu između deklarativnog nacionalnog idealizma i praktičnog političkog djelovanja jednog dijela srpskog biračkog tijela u Crnoj Gori.
Ovaj fenomen manifestuje se kroz hiperkritički odnos prema zvaničnom Beogradu, dok se istovremeno na domaćem terenu konformistički podržavaju strukture koje direktno legitimišu političke procese suprotne tim istim idealima.
U središtu ovog paradoksa nalazi se pitanje Kosova i Metohije kao centralne tačke srpskog nacionalnog identiteta. Stalna meta oštrih kritika dijela srpske javnosti u Crnoj Gori jeste predsjednik Srbije Aleksandar Vučić. Ovom državniku se, nerijetko bez dubljeg utemeljenja u realnim geopolitičkim činjenicama i međunarodno-pravnim okvirima u kojima Srbija manevriše, olako upućuju optužbe za „izdaju“ južne srpske pokrajine. Ovakve naracije, konstruisane na emocionalnom i apstraktnom nivou, potpuno ignorišu kompleksne diplomatske napore, institucionalnu borbu za opstanak srpskog naroda na Kosmetu i očuvanje suvereniteta u krajnje nepovoljnim međunarodnim okolnostima.
Kritika koja dolazi iz Crne Gore tako postaje otuđena od realnosti s kojom se Beograd svakodnevno suočava.
Međutim, suštinska protivrječnost, ili „perverzija“ političkog uma, postaje očigledna kada se analizira ponašanje tih istih kritičara na izborima u Crnoj Gori.
Ovi pojedinci i političke grupe, koji Beogradu postavljaju ultimativne moralne i nacionalne standarde, u sopstvenoj državi bez zadrške poklanjaju povjerenje i glasove političkim partijama koje „po difoltu“, odnosno u svojim zvaničnim programima i koalicionim sporazumima, bezuslovno priznaju samoproglašenu nezavisnost Kosova.
Time se dolazi do licemjernog političkog dualizma.Na makroplanu (prema Srbiji) zahtijeva se apsolutna beskompromisnost, često do nivoa političkog avanturizma, pri čemu se svaki taktički potez Beograda proglašava kapitulacijom. Na mikroplanu (u Crnoj Gori) opravdava se i praktično podržava koaliciona saradnja sa snagama koje su suštinski prihvatile kosovsku nezavisnost, pod izgovorom „građanskog pomirenja“, „evropskih integracija“ ili utilitarne smjene bivšeg režima.
Ovaj fenomen se može sociološki objasniti kao zatvaranje očiju pred sopstvenom odgovornošću. Izmještanjem krivice na Beograd i Aleksandra Vučića, dio Srba u Crnoj Gori vrši psihološku kompenzaciju za sopstvenu nemoć ili nespremnost da na unutrašnjem planu Crne Gore ispostavi Kosovo kao eliminacioni uslov za formiranje vlasti. Na taj način, kosovski mit prestaje da bude životvorno etičko načelo, a postaje jeftino sredstvo za unutrašnji politički obračun i kritiku srbijanskih vlasti, dok se na domaćoj sceni pristaje na status kvo koji direktno afirmiše tekovine antisrpske politike.
Na kraju, evidentno je da ovakvo licemjerje dugoročno slabi pregovaračku i političku poziciju srpskog naroda u cjelini. Olakim etiketiranjem Beograda za „izdaju“, dok se istovremeno glasa za one koji su Kosovo u Crnoj Gori odavno i defakto predali, dio srpskog supstrata u Crnoj Gori upada u zamku političkog šizofrenizma. Prevazilaženje ove nacionalne devijacije zahtijeva suočavanje sa realnošću, intelektualno poštenje i usklađivanje glasačkog listića sa deklarativnim nacionalnim ubjeđenjima.
