N1 razmišljanja kao medijska dijagnoza crnogorskih blokaderskih savjetnika
Već danima svjedočimo fenomenu u kojem se „eksperti”, politički konvertiti i dežurni analitičari iz Podgorice uprežu da srpskoj javnosti u Beogradu propišu aksiome političkog djelovanja. Navikao je naš narod na različite paternalističke „dušebrižnike”, ali u pozadini ovih nazovi-analiza krije se daleko opasniji, suštinski antisrpski i globalistički narativ, vješto kamufliran u pragmatizam i takozvani politički realizam.
Kada se dekonstruiše ta banalna retorika o milionskim budžetima, logističkim matricama i navodnoj pasivnosti „običnog naroda”, pred nama ne ostaje ozbiljna sociološka ili politikološka misao, već klasična dijagnoza N1 politikanstva. Šta nam zapravo impliciraju ovi moderni crnogorski komesari globalizma, koji bi da arbitriraju srpskim nacionalnim prostorom iz podgoričkih salona?
Suštinski najproblematičnije, u ovim se tekstovima relativizuje pojam državnog suvereniteta. Pozivajući se na Peti oktobar i materijalnu potporu sa Zapada, ovi protagonisti „realpolitike” zapravo zazivaju intervencionizam stranih ambasada. Oni slobodu tretiraju kao tržišnu kategoriju koja se verifikuje na briselskim šalterima, istovremeno potpuno zanemarujući činjenicu da je aktuelna vlast u Srbiji legalno i legitimno izabrana većinskom voljom njenih građana na demokratskim izborima.
Tu dolazimo do paradoksa i neograničenoge hipokrizije „podgoričke“ političke čaršije. Svaki put kada zvanični Beograd iznese legitiman vrijednosni stav ili izrazi zabrinutost za status nas Srba u Crnoj Gori što je potpuno u skladu sa međunarodnim standardima zaštite kolektivnih prava iz Podgorice uslijedi orkestrirana histerija o „brutalnom uplitanju u unutrašnje stvari suverene države”. Nasuprot tome, kada te iste strukture osporavaju suvereni legitimitet institucija u Srbiji i indirektno prizivaju strane centre moći da destabilizuju Beograd, to se retorički uokviruje kao „evropska vrijednost” i analitička zrelost usvojena valjda u kuloarima Delegacije EU pod patronatom Johana Satlera. Srbima se, dakle, uskraćuje pravo na elementarnu solidarnost sa sopstvenim sunarodnicima, dok se blokaderskim savjetnicima dodjeljuje uloga regionalnog sudije.
Naročito je neprihvatljiv pokušaj suptilne destrukcije nasleđa svenarodnih Litija. Povlačenje aksiološke paralele između veličanstvenog, metafizičkog i duhovnog ustanka Srba u Crnoj Gori i instrumentalizovanih uličnih performansa u Beogradu, koje logistički favorizuju antisrpski mediji, predstavlja degradaciju istorijske istine. Litije nije generisao milionski budžet niti su ih projektovale zapadne obavještajne strukture. One su bile odbrana sopstvenog bića i hrišćanskog identiteta, te su upravo zbog svoje autentičnosti i odsustva stranog diktata ostvarile istorijski trijumf.
Ovakvi narativi kojima svjedočimo na javnoj sceni zapravo su vođeni psihološkim mehanizmom racionalizacije sopstvenih političkih neuspjeha i moralnih kompromisa onih koji su svoj suverenitet u Podgorici dobrovoljno prenijeli na strane ambasade pa prirodno teže da se isti kolonijalni model uspostavi i u Beogradu. Međutim, srpski integralizam nadilazi proste matematičke kalkulacije i finansijske projekcije, on je utemeljen u neraskidivom duhovnom, kulturnom i državotvornom jedinstvu našeg naroda. Srbija će svoje unutrašnje procese voditi suvereno i legalno, uprkos teorijskim konstrukcijama blokaderskih savjetnika čiji su model djelovanja definisali tuđi geopolitički interesi i antisrpski NVO ideolozi kako u Srbiji tako i u Crnoj Gori.
