Đukanovic je prvi put pomenuo da je za nezavisnost Crne Gore nakon presude Vrhovnog Kasacionog suda Italije od 17.09.2004 !!!
Ovom pravosnažnom presudom Đukanoviću NIJE priznat imunitet kao Predsjedniku Crne Gore, članu državne zajednice Srbije i Crne Gore i naredjeno je njegovo hapšenje kao „opasnog međunarodnog kriminalca“!!
Advokat Tučilo mu je savjetovao da ga od robije jedino moze spasiti da Crna Gora postane nezavisna i medjunarodno priznata drzava!!!
Na zalost svih iskrenih suverenista koji su sanjali Crnu Goru kao slobodnu, nezavisnu i suvereni drzavu, Djukanovic je krenuo u taj proces da bi sebi obezbjedio imunitet od krivicnog gonjenja!!
„Vrhovni Kasacioni Sud. Vijećnica, dana 17.09.2004. Sudska odluka br. 1050-49666/04 Reg. Gen. N. 22570/2004, deponovana 28.12.2004.
b) U vezi sa potrebom da se primjene preventivne mjere navodi se da je u konkretnom slučaju evidentna opasnost od ponavljanja istih krivičnih postupaka kao i postojanje potrebe za specijalnim preventivnim mjerama, što dokazuju kontinuirane kriminalne radnje koje vrši lice pod istragom preko svojih ljudi, a koje se ogledaju u obezbjeđivanju logističke baze saučesnicima, u odabiru krijumčara u skladu sa njihovom profesionalnošću na polju ovog delikta i u njihovom favorizovanju posredstvom stvaranja ilegalnih monopola. Postoji, dalje, evidentna opasnost od sabotiranja dokaznog materijala, što dokazuje priprema lažnih dokumenata, kao i beskrupuloznost i podmuklost iskazane u postupcima koji su imali za cilj prikupljanje informacija koje bi se iskoristile u cilju izbjegavanja kazne. Neophodnost primjene zatražene mjere proističe i iz transnacionalnog karaktera kriminalne organizacije i iz svojstva njenog centralnog čvora da opstane uprkos raznim okolnostima koje zadese njene pojedinačne članove.
Dalje se navodi da je kontradiktorno i nelogično zapažanje o posebnosti institucionalne pozicije lica pod istragom u odnosu na krivična djela za koja se tereti. Uostalom, upravo suprotno, posebnost institucionalne pozicije čini istu sposobnom za aktualizaciju periculum libertatisa ako se uzme u obzir neosporna mogućnost miješanja i uplitanja u buduće krivične radnje. Pogrešan je i neprikladan argument kojim se različito gledanje na protivpravnost radnje predstavlja kao faktor koji hipotetički eliminiše opasnost, utoliko prije što nedostatak svijesti o odgovornosti za dato djelanje povećava potrebu za preventivnim mjerama.
Na prvom mjestu to je neprestana kriminalna aktivnost lica pod istragom (koju isti obavlja posredstvom svojih ljudi, a koja se ogleda u obezbjeđivanja logističke baze saučesnicima, u odabiru krijumčara u skladu sa njihovom profesionalnošću na polju ovog delikta, i u njihovom favorizovanju posredstvom stvaranja ilegalnih monopola) kao i transnacionalni karakter kriminalne organizacije i svojstvo njenog centralnog čvora da opstane uprkos raznim okolnostima koje zateknu njene pojedinačne članove. Na drugom mjestu je opasnost od sabotiranja dokaznog materijala koju opravdava događaj vezan za pripremu takozvanog documento postumo (posthumnog dokumenta), kao i beskrupuloznost i podmuklost ispoljene u naporima da (preko Jeknićeve) dospije do informacija koje bi ga oslobodile krivice
