Ako je Orban bio najveći problem Evrope, eto, riješeno je. Ne izgleda, međutim, da je tako, ne makar neostrašćenim hroničarima našeg doba.
Orban je nakon šesnaest godina izgubio izbore, a Evropa se ujedinila i sprema novi korak, novom snagom?
Neće biti baš tako!
Neće biti da su u Mađarskoj poraženi i Putin i Tramp i Si! To su samo lepršavi izlivi emocija onih koji u svojoj pobjedi vide pobjedu nad cijelim svijetom, a biva često da ih strašna realnost već sjutra opomene.
Neće biti da je sada sve gotovo i da će se naša ljubljena Evropa vratiti na fabrička podešavanja. Neće jer ne postoji taj reset kojim bi se u politici sve vratilo na staro.
A nije da ne bih volio da se vrati ono doba blagostanja i velikih evropskih lidera, da ponovo zaživi stari obrazac zajedništva iz osamdesetih koji je, nažalost, pakujući krvavo rasturanje Jugoslavije, ipak, rastočio i sebe i sve buduće zajednice.
Mađar je pobijedio u Mađarskoj, a da li su pobijedile Mađarska i Evropa, e to mora sačekati na odgovor. Pesimista sam u oba slučaja jer Evropi trebaju novi lideri sa novom snagom i suočavanjem sa realnošću. Iskreno, nakon samo par poruka novog mađarskog lidera čini mi se da se radi o „državniku iz briselskog kalupa“.
Strukturni problemi Evrope ne mogu nestati jednom izbornom pobjedom u zemlji nekadašnjeg Istočnog bloka.
Evropa je nepovratno izgubila svoj geopolitički uticaj i time obesmislila trud zbog kojeg je nastala.
Orbanovo doba je nepovratno prošlo, Mađari znaju zašto je tako moralo i njihov izbor je neprikosnoven. Ipak, to ne znači da su Mađari napravili čudo od kojega ćemo drugačije računati vrijeme. Samo kroz jednu ili dvije godine vidjećemo da tu nema prekretnice. Rusija na koju se odmah okomio mladi Mađar biće i dalje tu, a Evropa će morati da pronađe nekog Orbana da uvaži realnost.
Neiskusni Mađar već šalje poruku i građanima Srbije. Razumijem polet novog regionalnog Če Gevare, ali te poruke nabijene hormonskim jurišima nijesu uobičajene na tom nivou. Ipak, Mađar će ubrzo shvatiti da je pobijedio samo u Mađarskoj , te da nije u krvavim haljinama došao do pobjede i evropskog prestola, nego na prilično standardan način koji traži zahvalnost i poravnjanje.
Naučiće, bez brige, a ako se zaboravi pojaviće se već neko da ga podsjeti – politika je gotovo uvijek dužničko-povjerilački odnos.
